• Najbliższy mecz Lechii
    VS
    14.07.2017, 18:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    22.07.2017, 18:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    29.07.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    05.08.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    12.08.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    19.08.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    26.08.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    09.09.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    16.09.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    23.09.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    30.09.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    14.10.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    21.10.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    28.10.2017, 00:00
  • Najbliższy mecz Lechii
    VS
    04.11.2017, 00:00

Historia

2012-09-25 08:32:28

Największe sukcesy:
Ekstraklasa: 24 sezonów oraz 1 sezon jako Lechia/Olimpia, 3 miejsce w 1956 r.
II liga: 32 sezony, lider tabeli wszechczasów
Puchar Polski –  zdobywca -1983, finał Pucharu Polski – 1955
Superpuchar – 1983
Mistrzostwo Polski Juniorów Starszych: 1957
Mistrzostwo Polski Juniorów Młodszych: 1993, 1995, 2004, 2012

 

 

Zdobywcy Pucharu Polski 1983 r.

 

 

 

 

W sierpniu 1945 roku, w odradzającym się po wojennych zniszczeniach Gdańsku powstał Klub Sportowy Biura Odbudowy Portów. Wtedy też ustalono, iż barwy klubowe to biel i zieleń. Funkcję Prezesa klubu powierzono ówczesnemu dyrektorowi Biura Odbudowy Portów inżynierowi Władysławowi Szedrowiczowi. Wśród założycieli klubu wiodącą rolę pełniły osoby związane z Politechniką Gdańską. Trzon kadry naukowej uczelni stanowili wykładowcy przedwojennej Politechniki Lwowskiej. Od początku z klubem związana jest sekcja piłkarska. W pierwszym meczu, rozegranym w sierpniu 1945 roku, KS BOP przegrał z Milicyjnym KS Wrzeszcz 4:6. Wkrótce zespół BOP, obok odradzającej się Gedanii, stał się wiodącą siłą w wybrzeżowym futbolu. Jeszcze pod koniec 1945 roku zmieniono nazwę klubu na Baltia. Natomiast wiosną 1946 r. dokonano kolejnej zmiany. Od tej chwili, z krótką przerwą w latach 50-tych, kiedy to klub, zgodnie z nakazem władz państwowych tytułowano Budowlani, obowiązuje nazwa klubu: Lechia. Nazwa oraz klubowe barwy bezpośrednio nawiązują do działającego przed wojną we Lwowie klubu Lechia. Właśnie ta nazwa, poprzedzana różnymi skrótami (KS; BKS; FC; OSP), wbiła się w świadomość kolejnych pokoleń kibiców futbolu.

W latach 1947-1948 lechiści walczyli o awans do ekstraklasy. Udało się to już za drugim podejściem. W kadrze zespołu dominowali gracze z południowej Polski, a jej trzon tworzyli byli piłkarze klubów śląskich. W premierowym sezonie 1949 biało-zieloni okazali się niestety najsłabsi w dwunastozespołowej stawce i opuścili szeregi ekstraklasy. Powracali do niej dwukrotnie (1952 – 1953) oraz (1955 – 1963). W tym drugim okresie, drużyna zbudowana przez trenera Tadeusza Forysia, była czołowym zespołem w kraju. W 1955 roku Lechia dotarła do finału Pucharu Polski, gdzie uległa warszawskiej Legii 0:5. W 1956 r. biało-zieloni zajęli trzecie miejsce w rozgrywkach ekstraklasy. Rok później największy sukces w historii odnotowali juniorzy gdańskiego klubu zostając Mistrzem Polski. W sezonie 1962/63 Lechia opuściła szeregi ekstraklasy.


Kolejne cztery sezony to gra w II lidze. Jednak prawdziwym szokiem okazał się rok 1967, kiedy to najpopularniejsza jedenastka wybrzeża po raz pierwszy w historii spadła do III ligi. W tej klasie rozgrywkowej biało-zieloni spędzili 5 lat, by wiosną 1972 roku triumfalnie powrócić na zaplecze ekstraklasy. Kolejne 10 lat to występy Lechii w II lidze. Gdańszczanie niemal co roku walczyli o powrót do krajowej elity, nierzadko zaprzepaszczając szanse na awans w ostatniej chwili. Mocny kadrowo zespół, którego piłkarze, mimo zaledwie II –ligowego statusu powoływani byli nawet do reprezentacji kraju, przyciągał w tym czasie na trybuny wielotysięczne rzesze kibiców pamiętających jeszcze I – ligową Lechię. Kolejne podejścia do ekstraklasy kończyły się fiaskiem, a co gorsza wiosną 1982 roku drużyna niespodziewanie została zdegradowana do III ligi.


Zespół przejął duet trenerów: Jerzy Jastrzębowski i Józef Gładysz, którzy związani byli przed laty z Lechią jako piłkarze. Pod ich wodzą zespół w sezonie 1982/83 awansował do II ligi, sięgając ponadto po Puchar Polski i Superpuchar. 22 czerwca 1983 r. w finale krajowego pucharu Lechia pokonała w Piotrkowie Trybunalskim Piasta Gliwice 2:1. Natomiast 30.07.1983 r. w rozegranym we Wrzeszczu pierwszym w historii meczu o Superpuchar, Lechia wygrała z ówczesnym mistrzem Polski – poznańskim Lechem 1:0. Dzięki triumfowi w Pucharze biało-zieloni uzyskali prawo gry w Pucharze Zdobywców Pucharów. W I rundzie wylosowali najsilniejszy wówczas klubowy zespół na świecie: Juventus Turyn. W Turynie beniaminek II ligi uległ zespołowi naszpikowanemu Mistrzami Świata z 1982 r. aż 0:7, prezentując jednak otwartą grę. Rewanż rozegrano 28.09.1983 r. na stadionie przy ulicy Traugutta. Przy nadkomplecie publiczności Lechia uległa Juve 2:3, choć przez kilka minut prowadziła nawet 2:1! Kilka lat później spotkanie to zostało uznane za sportowe wydarzenie XX wieku na wybrzeżu. Biało-zieloni nadal nie zwalniali i wiosną 1984 roku uzyskali drugi z rzędu awans, tym razem do ekstraklasy! Po 21 latach Lechia znów znalazła się w krajowej elicie…

 


Lechia w I lidze spędziła kolejne cztery sezony, jednak bez znaczących sukcesów. W 1988 roku spadła do II ligi, gdzie grała do 1995 roku. Wtedy to rozpoczął się okres fuzji. Latem 1995 doszło do fuzji I – ligowej Olimpii Poznań i zdegradowanej właśnie do III ligi Lechii. Dyskryminowany przez PZPN zespół, na skutek przyznanych rywalom niesłusznie walkowerów oraz ewidentnie stronniczemu sędziowaniu tracił punkty i spadł do II ligi, a rok później jeszcze niżej. Po nieudanej próbie powrotu na zaplecze ekstraklasy, latem 1998 r. Lechia zawiązała spółkę z gdańską Polonią. Klub ten grał w II lidze przez trzy sezony, by latem 2001 roku spaść do III ligi.


Lechia wystąpiła ze spółki i latem 2001 roku zgłosiła samodzielny zespół do rozgrywek ligowych. Cieszący się dużym wsparciem kibiców zespół zanotował cztery awanse z rzędu i w okresie 2001 – 2005 przebył drogę z A-Klasy do II ligi. Jednocześnie, w 2002 roku, Ośrodek Szkolenia Piłkarskiego przy Klubie Sportowym Lechia został sądownie zarejestrowany jako Stowarzyszenie. Od tej pory nie jest już autonomiczną sekcją w ramach KS Lechia, ale odrębnym klubem sportowym.
W latach 2005-2008 piłkarze Lechii grali na zapleczu ekstraklasy, wygrywając te rozgrywki w sezonie 2007/08. Dało to wymarzony i wyczekany przez dziesiątki tysięcy fanów najpopularniejszego klubu w regionie awans do ekstraklasy.

 

W sezonie 2008/09 Lechia do końca broniła się przed spadkiem, zapewniając sobie utrzymanie w ostatniej kolejce. Do kolejnego sezonu gdański klub przystąpił jako spółka akcyjna, która została powołana 28 stycznia 2009 roku. W dwóch kolejnych sezonach Biało-Zieloni zajmowali na koniec rozgrywek 8. Miejsce. Dwukrotnie także docierali do półfinału rozgrywek Pucharu Polski. Od sierpnia 2011 roku Lechia swe mecze w roli gospodarza rozgrywa na nowym gdańskim stadionie wybudowanym na Euro 2012. PGE Arena Gdańsk to jeden z najpiękniejszych obiektów sportowych w Europie. W sezonie 2011/12 Lechia Gdańsk miała drugą co do wielkości frekwencję w T-Mobile Ekstraklasie. Na stadion PGE Arena Gdańsk przyszło w sumie ponad 250 tysięcy osób, co daje średnią widownię na każdym spotkaniu na poziomie ponad 17,1 tys. kibiców. Gorzej było z wynikiem sportowym. Po nie najlepszej rundzie jesiennej, wiosną lechiści prawie do końca walczyli o utrzymanie. Ostatecznie Biało-Zieloni ukończyli rozgrywki na 13. miejscu.

W sezonie 2012/13 pierwszą drużyną objął jako trener Bogusław Kaczmarek. Biało-Zieloni po pierwszej rundzie byli na miejscu 6. Ostatecznie rozgrywki ukończyli na 8. lokacie.
Rozgrywki T-Mobile Ekstraklasy w sezonie 2013/14 zostały zreformowane. Po rundzie zasadniczej nastąpił podział ligi na dwie grupy: mistrzowską i spadkową. Biało-Zielony ukończyli rundę zasadniczą na 8. miejscu. W rundzie finałowej awansowali na miejsce 4. I był to najlepszy wynik lechistów od roku 1956.

W sezonie 2014/15 Lechię prowadziło trzech szkoleniowców. Drużyna rozpoczęła rozgrywki pod wodzą portugalskiego trenera Joaquima Machado. W okresie wrzesień-listopad obowiązki I trenera pełnił Tomasz Unton, którego w listopadzie zmienił Jerzy Brzęczek.
Po rundzie jesiennej lechiści zajmowali 13. miejsce. W przerwie zimowej drużynę wzmocnili m.in. reprezentanci Polski: Sebastian Mila, Jakub Wawrzyniak i Grzegorz Wojtkowiak. Po znakomitej rundzie wiosennej Biało-Zieloni zajęli 8. miejsce i awansowali do grupy mistrzowskiej. W rundzie finałowej gdańszczanie prawie do końca walczyli o 4. lokatę, dającą prawo gry w europejskich pucharach. Ostatecznie Lechia zajęła 5. miejsce.

Sezon 2015/2016 Biało-Zieloni rozpoczęli pod wodzą Jerzego Brzęczka, którego we wrześniu 2015 roku zastąpił Thomas von Heesen. Jeszcze przed końcem roku niemieckiego szkoleniowca zastąpił Dawid Banaczek, który poprowadził gdański zespół w trzech spotkaniach. Jesień Lechia zakończyła na 12. miejscu w tabeli. W styczniu nowym trenerem został Piotr Nowak. Prowadzony przez niego zespół spisał się znacznie lepiej niż w pierwszej części sezonu i zdołał awansować do grupy mistrzowskiej z ósmego miejsca. W finałowej fazie sezonu gdańszczanie awansowali w tabeli i rozgrywki zakończyli na piątym miejscu, do ostatniego meczu walcząc o zajęcie lokaty, dającej prawo gry w europejskich pucharach.

Dobrą grę z wiosny sezonu 2015/2016 gdańszczanie kontynuowali w rundzie jesiennej rozgrywek 2016/2017. Od samego początku podopieczni trenera Nowaka znajdowali się w ligowej czołówce i rok 2016 zakończyli jako drugi zespół w tabeli, ustępując liderowi - Jagiellonii Białystok - jedynie gorszym stosunkiem bramek.

 

 

Jednak Lechia to nie tylko piłkarze. Na przestrzeni lat działało w klubie wiele sekcji. Jego reprezentantami byli brązowi medaliści olimpijscy: Kazimierz Zimny (1960, lekkoatletyka); Waldemar Malak (1992, podnoszenie ciężarów). Nieustannie działa sekcja rugby, której zawodnicy wielokrotnie zdobywali medale mistrzostw Polski oraz krajowy puchar. Swego czasu do krajowej elity należały ligowe drużyny: piłki ręcznej, tenisa ziemnego, hokeja na trawie. Sukcesy odnosili kolarze z uczestnikiem Wyścigu Pokoju oraz dwukrotnym triumfatorem Tour de Pologne Henrykiem Kowalskim na czele. Ponadto w Lechii istniały od dawna nieistniejące i już zapomniane sekcje: boksu, narciarstwa, hokeja na lodzie, siatkówki kobiet, koszykówki mężczyzn, zapasów, żeglarstwa, tenisa stołowego, szachów, pływania oraz strzelectwa. Dziś nazwa „Lechia” łączy kilka działających niezależnie od siebie klubów. Stanowi też magnes dla wielotysięcznej grupy kibiców rozsianej na całym świecie. Fanów, którzy udowodnili, że są z klubem na dobre i na złe, którzy od lat stanowią kapitał tego klubu. To właśnie dzięki nim i dla nich istnieje od 1945 roku Lechia Gdańsk.

 

Najbardziej znani piłkarze Lechii Gdańsk w historii

200 występów i więcej w I drużynie:
Bogdan Adamczyk, Jerzy Apolewicz, Mateusz Bąk, Tomasz Borkowski, Aleksander Cybulski, Józef Gładysz, Andrzej Głownia, Jerzy Górski, Henryk Gronowski, Roman Korynt, Maciej Kozak, Lech Kulwicki, Czesław Lenc, Marek Ługowski, Janusz Makowski, Andrzej Marchel, Sławomir Matuk, Władysław Musiał, Czesław Nowicki, Mariusz Pawlak, Zdzisław Puszkarz, Andrzej Salach, Tomasz Unton, Piotr Wiśniewski, Zbigniew Żemojtel.

100 występów i więcej w I drużynie Lechii w ekstraklasie:
Bogdan Adamczyk, Krzysztof Bąk, Henryk Gronowski, Robert Gronowski, Rafał Janicki, Jerzy Kaleta, Maciej Kamiński, Roman Korynt, Hubert Kusz, Czesław Lenc, Władysław Musiał, Czesław Nowicki, Marcin Pietrowski, Roman Rogocz, Łukasz Surma, Ryszard Szyndlar, Henryk Wieczorkowski, Piotr Wiśniewski.

Uczestnicy finałów imprez ponadnarodowych:
Arkadiusz Bąk (Mundial), Zygmunt Gadecki (IO), Janusz Kupcewicz (Mundial), Daisuke Matsui (Mundial), Sławomir Peszko (mistrzostwa Europy), Grzegorz Rasiak (Mundial), Abdou Razack Traore (Puchar Afryki), Jakub Wawrzyniak (mistrzostwa Europy)

Reprezentanci Polski w barwach Lechii:
Ariel Borysiuk, Henryk Gronowski, Robert Gronowski, Alfred Kokot, Roman Korynt, Marek Ługowski, Sebastian Małkowski, Sebastian Mila, Sławomir Peszko, Mirosław Pękala, Zdzisław Puszkarz, Łukasz Trałka, Jakub Wawrzyniak, Hubert Wołąkiewicz.
Czytaj więcej: Lechiści w reprezentacji Polski


Reprezentanci swoich krajów w barwach Lechii:
Vytautas Andruskievicius (Litwa), Lewon Hajrapetjan (Armenia), Donatas Kazlauskas (Litwa), Ivans Lukjanovs (Łotwa), Rudinilson (Gwinea Bissau), Simeon Sławczew (Bułgaria), Abdou Razack Traore (Burkina Faso), Steven Vitoria (Kanada).

Rozegrali w I zespole Lechii przynajmniej 15 spotkań i kiedykolwiek zagrali w I drużynie narodowej swojego kraju nie jako lechiści:
Krzysztof Baszkiewicz, Arkadiusz Bąk, Jarosław Bieniuk, Piotr Brożek, Stanisław Burzyński, Paweł Dawidowicz, Tomasz Dawidowski, Jan Erlich, Adam Fedoruk, Zygmunt Gadecki, Jacek Grembocki, Rafał Kaczmarczyk, Marcin Kaczmarek, Zbigniew Kaczmarek, Jerzy Kasalik, Tomasz Korynt, Rafał Kosznik, Milos Krasić, Janusz Kupcewicz, Daniel Łukasik, Mario Maloca, Jarosław Nowicki, Christopher Oualembo, Grzegorz Rasiak, Janusz Stawarz, Łukasz Surma, Emmanuel Tetteh, Mirosław Tłokiński, Stojan Vranjes, Sławomir Wojciechowski, Grzegorz Wojtkowiak, Rafał Wolski.

Zawodnicy, którzy w barwach Lechii dokonali wybitnych osiągnięć na skalę krajową:
Mateusz Bąk (z A-klasy do Ekstraklasy), Jerzy Kruszczyński (król strzelców II ligi).

 

Najbardziej znani trenerzy:

Czesław Bartolik, Tadeusz Foryś, Michał Globisz, Paweł Janas, Jerzy Jastrzębowski, Bogusław Kaczmarek, Marcin Kaczmarek, Tomasz Kafarski, Ryszard Koncewicz, Dariusz Kubicki, Ryszard Kulesza, Wojciech Łazarek, Tadeusz Małolepszy, Piotr Nowak, Roman Rogocz.